Archief van
Auteur: Gert & Marjo

Hoezo, hectisch?!

Hoezo, hectisch?!

We wisten dat dit een spannend jaar zou worden.

We kwamen naar huis om om o.a. twee zwangere dochters live te zien. Ze stelden ons niet teleur. Mooie vrouwen. Prachtige vrouwen. Trotse ouders. En ook de andere (schoon-)kinderen maakten ons weer blij.

We kwamen naar huis om na te denken over onze toekomst. Over verhuizen of niet. We raakten in een stroomversnelling.

We kwamen naar huis, gezond van lijf en leden. Ruim 3 maanden verder hebben we meer lichamelijke tegenslag gehad dan in jaren bij elkaar.

Terugkijkend snap ik het wel dat iemand laatst tegen ons zei: “Hé, we horen niet veel meer van jullie!” En terecht, want de laatste nieuwsbrief is alweer van maart! Excuses voor wie ons gemist heeft.

Gezondheid

Tot en met Thailand hadden we wonderlijk genoeg nog geen COVID gehad.

Binnen een week was het raak in Nederland (waren we maar in Thailand gebleven …..) Niet al te ziek van gelukkig. Ik, Gert, was trouwens al ziek. En behoorlijk ook. Een eerste blaasontsteking. Met naderhand wat verdere onderzoeken. Gelukkig kwamen er geen onverwachte zaken om de hoek kijken.

Het kwakkelen hield gelukkig snel op. Tot Marjo vlak na onze vakantie in Zuid Limburg ernstige pijn op de borst kreeg. Ziekenhuisopname volgde met ontslag van de hartafdeling na één dag. Loos alarm Goddank. Gisteren nog een onderzoek in het ziekenhuis en komende week hopen we definitief te horen dat het niet haar hart was.

Eén van m’n lievelingsliedjes is een nummer van Sting . How fragile we are. Hoe kwetsbaar zijn we. Amen.

Verhuizen!?

In april al begonnen we serieus te zoeken naar mogelijkheden om dichter bij de kinderen te gaan wonen. Dit leidde er toe dat we in juni een huis in Deventer gekocht hebben. Zeer centraal voor drie van de 4 kinderen. Alleen Hester in Maastricht blijft ver weg, maar die is het minst honkvast. En kijkt uit naar een toekomst in Verweggistan. Je weet wel van de appel en de boom enzo. En nu dan ons huidige huis verkopen. Een bord in de tuin herinnert ons eraan dat het serieus is. En dat na 28 jaar op Urk, waarvan 26 jaar in dit huis. Waar Bram geboren is, waar ons gezin groot is geworden. Pff, zal nog lastig worden om te verkassen.

Het Ruim 8 op Urk

Feest

Marjo werd 31 maart 60 jaar. Wie gelooft dat!? Een bescheiden feestje volgde eind april. Maar één van de hoogtepunten van het jaar was een weekendje weg in Gaanderen, Achterhoek, met het hele gezin. Prachtig weer. Mooie accommodatie. Heerlijke tijd gehad. Dank jullie wel, lieve kinderen!

Zwanger

Op het moment van schrijven is onze jongste dochter Irene hoogzwanger. Sterker nog, ze is al een paar dagen uitgerekend. Als ik hier bij stilsta is er geen oorlog in de Oekraïne, zijn er geen vluchtelingen meer en is er zeker geen probleem in de huisartsenzorg. Tel daar bij op dat onze oudste, Miriam, ook moeder hoopt te worden over een week of zes. De som is een roze wolk. Of een blauwe. Wat een zegen. (In termen van gender-neutraliteit wordt in onze familiekring nog niet gesproken horen jullie wel. Trouwens ook niet in verreweg de meeste kringen waar ik kom.)

Jullie horen het al: het onderwerp voor de komende nieuwsbrief is al vastgesteld. Reken maar dat er een extra editie komt! Eind augustus of zo.

Werk

O ja, tussen alle bedrijven door werk ik behoorlijk wat uren in de huisartspraktijk. Deze zomer meestal op Urk. Of op de huisartsenpost. Huisarts blijft een mooi beroep vind ik. Niet in het minst omdat het fijn is met alle kennis en kunde die ik opgedaan heb in al die jaren mensen een beetje te helpen bij gezondheidsproblemen. Soms meer, soms minder. Ik zeg het maar even: wees zuinig op je huisarts!

Ondertussen gaat het werk als Medisch Adviseur voor OMF gewoon door. Een aantal mails per dag met medische vragen. Verwerken van medische gegevens in “het systeem”. Meedenken met nieuwe zendelingen over hun (on-)mogelijkheden binnen de organisatie gezien hun medische conditie. Een gesprek op afstand. En recent een kraamvisite bij een stel uit Nederland op verlof.

Veel van die zaken doen Marjo en ik samen. En Marjo alleen? Ik moet zeggen dat zij de drijvende kracht is achter alle sociale uitjes. En natuurlijk ook de vele, vele contacten die te maken hebben met verhuizen. Je weet het wel: Funda, huizen bekijken, makelaar, notaris, financieel adviseur et cetera. Naast de meer frequente bezoeken aan kinderen en anderen. Daar komt hopelijk ook snel bij: nieuwe/ oude inrichting van het huis in Deventer.

TFT/lkerk

Gerdien Wisse en haar man Wim zitten al vele jaren in ons ThuisFrontTeam. Gerdien heeft het stokje overgegeven aan Wilna de Pagter. Welkom Wilna. En dankjewel Gerdien!! Het is zo bemoedigend dat er mensen achter ons staan die ontzorgen. Het was ook weer fijn om terug te zijn in onze kerkelijke gemeente in Emmeloord. Eind april hebben we daar een goedbezochte presentatie gegeven over het werk in Thailand.

Tot slot

Goeie vakantie voor ieder die nog niet geweest is!

Hoop dat ik niet een deel van onze vermoeidheid en stress “overgeschreven” heb naar jullie, lezers. Iedereen heeft vaak al genoeg aan z’n eigen pakkie-an. Of niet. Zalig de mensen die nog een klein beetje extra hebben en dat willen investeren in anderen! En als je dat niet (meer) hebt: Mag je zomaar, vandaag, of morgen, genoemde mensen tegenkomen.

kamperen langs de Geul in Limburg
Een nieuwe koers

Een nieuwe koers

Daarom stellen wij er een eer in, hetzij thuis, hetzij in den vreemde Hem welgevallig te zijn. 2 Kor.5:9

Een hartelijk welkom weer op ons blog. We hopen dat deze blog weer een goed inkijkje geeft in onze situatie.

Terugblik

Eén van de doelstellingen van deze periode in Thailand was erachter te komen of we op de “oude” manier door konden gaan of niet. Hoe is ons dat vergaan?

Nou, wanneer iemand met een helikopterview naar ons zou kijken ziet-ie een actief koppel. Begin januari zijn we naar Bangkok gegaan. Veel medische keuringen wachten daar. Een paar volle weken met ook nog een bezoek aan Lopburi waar we ooit een blauwe maandag op de taalschool hebben gezeten (2017). Het was een drukke, maar goeie tijd met veel ontmoetingen. Met bekenden en onbekenden. Ook in Bangkok weer geconfronteerd met alle veranderingen die COVID gebracht heeft. In tegenstelling tot alle andere keren dat we er waren leek het wel uitgestorven in de Bangkok Home. Dat is het centrum/ gastenverblijf van OMF in Thailand. De plek waar we in najaar 2013 drie maanden verbleven en waar ons Thaise avontuur begon.

vrienden uit Lopburi

Na Bangkok hebben we onszelf verwend met een week vakantie aan de kust. Heerlijk relaxen aan het strand bij 30°C terwijl in Nederland ……. Ook de tijd genomen om wat bijzondere vogels te spotten. En tot onze verbazing een onbekend beest gezien, Ooit van een colugo gehoord? Zoek-em maar es op! Verder ook voor het eerst van ons leven een otter gezien in het wild. Fraaie streek.

En nu

In Chiang Mai terug lag er weer aardig wat werk te wachten. Met de medische keuringen loopt het nog steeds storm.

Echter dat betekent wel dat we in pakweg een maand het leeuwendeel van dat werk klaar hebben. En dat brengt ons bij het volgende: we ervoeren allebei dat het tijd wordt om de bakens te verzetten. Er is zeker op dit moment te weinig werk voor allebei om hier een groot deel van het jaar te zijn.

met bovenin ons huis en verder de dagelijkse routine

Dit betekent niet dat we volledig afscheid willen nemen van dit werk maar om het anders te gaan doen. Met die insteek hebben we meerdere gesprekken gevoerd met onze veldleiding, met mijn collega in Singapore en OMF Nederland.

Conclusie: we komen eind maart terug naar Nederland en draaien de huidige afspraak met OMF om: Dus we wonen hoofdzakelijk in Nederland en gaan voor één tot enkele kortere periode(n) per jaar naar Thailand. Met in die perioden een duidelijke rol voor ons beiden.

De nabije toekomst

Eind maart terug naar Nederland. Dat betekent nú huur van het huis opzeggen, auto verkopen, sommige dingen opslaan. Andere spullen inpakken of van de hand doen. (Gelukkig hebben we niet veel verzameld de laatste jaren). En natuurlijk afscheid nemen.

Daarnaast gaan we ons voorbereiden op een grote verrassing en verandering. We hopen deze zomer 2x opa en oma te worden! Wow! Onze derde dochter Irene met Tobias verwachten hun eerste kind in juli en onze oudste dochter Miriam met Michael in augustus. Wat een zegen.

Of nog meer veranderingen gezond zijn weet ik niet, maar er zijn ook plannen om nu ook te gaan verhuizen. Iets wat we jaren uitgesteld hebben wegens “Thailand”.

En verder…..

In veel opzichten blijft het een vreemde tijd. Bijvoorbeeld: morgen kunnen we pas mijn werkvergunning oppikken. Daaraan gekoppeld kunnen we Marjo’s visum aanvragen waarmee ze voor een jaar mag blijven in Thailand. Dat bijt natuurlijk met de plannen om weer terug te keren naar NL. Echter, doen we dat niet dan moet Marjo het land uit komende week. En met de COVID-situatie is het maar de vraag waar ze dan naar toe kan en hoe ze weer terug kan komen.

Dus, wanneer dat allemaal lukt, kunnen we onze tijd hier uitzingen. Uitzingen is niet hetzelfde als nietsdoen. Over 2 weken hebben we een bezoek gepland aan Isaan in het noordoosten van Thailand. Daar werkt ook een team van OMF. De meesten kennen we goed. Ze hebben allemaal een keuring nodig. Tevens een goeie gelegenheid om bij te praten!

Marjo springt in de komende tijd nog bij op een speciale school hier vlakbij. Dit is speciaal voor jongeren die thuisonderwijs krijgen maar eenmaal per maand met lotgenoten leren in een klassikale setting. Verder heeft ze de kans om op Juniper Tree bij te springen. Een vakantie- annex retraite bestemming voor voornamelijk zendelingen waar ze in het verleden ook gewerkt heeft.

Dat was het weer. We hopen jullie gauw te ontmoeten. Zijn er nog vragen of onduidelijkheden stel ze! We hopen in de volgende nieuwsbrief concreter te zijn over hoe onze toekomst eruit gaat zien. Al weten we dat dat in Gods handen ligt. We willen ons door Hem laten leiden!

Terug van weggeweest

Terug van weggeweest

Na 20 maanden troffen we ons (huur)huisje in Chiang Mai min of meer aan zoals we het achterlieten. Vertrouwd. Net als de mensen die we hier weer troffen. Toch voelde het ook als “opnieuw beginnen”. Door de afwezigheid van sommige vertrouwde mensen. Door de komst van een heleboel nieuwe buren. Erg gezellig trouwens met die jonge gezinnetjes. Uit de VS en Myanmar. (Eén van de jongens, Shane, 4jaar, heeft zich opgeworpen als poortwachter. Elke keer als hij ons aan ziet komen op de fiets of met de auto sprint hij naar het hek om het open te doen. Bless him.) En niet in de laatste plaats doordat COVID ook hier diepe sporen heeft achtergelaten: Zoals verwacht is het een stuk rustiger hier rond het centrum van OMF. Geen meetings of conferenties. Geen bezoekers/familie uit de thuislanden. Geen mensen die voor korte tijd bijspringen of zich oriënteren op zendingswerk. Een dooie boel!? Allerminst. Wel duidelijk anders.

Valt er hier nog iets te doen dan?

De medische bezigheden komen weer op gang inmiddels. Er is een heleboel achterstallig werk wat betreft de 2-jaarlijkse check-ups. Het plannen daarvan is altijd een hele toer. Begin van het nieuwe jaar brengen we daarom een bezoek aan Bangkok om ook daar keuringen te doen. Voor Marjo valt het vaak niet mee haar weg te vinden nu het hier zo rustig is. Dag voor dag kijkt ze wat er op haar weg komt. Wat dat betreft zijn de huidige weken iets gemakkelijker. We draaien namelijk mee met een programma waarbij we Kerstpakketten klaarmaken en brengen aan de allerarmsten. We doen dit in dezelfde streek als waar we in voorgaande jaren ook betrokken waren bij gratis medische zorg voor vluchtelingen uit Myanmar.

Kerstgroet

(อสย.11:1-9)1แต่เมืองนั้นที่อยู่ในสภาพโศกเศร้าจะไม่ทุกข์ระทมอีก ในกาลก่อนพระองค์ทรงให้แคว้นเศบูลุนและแคว้นนัฟทาลีเป็นที่ดูหมิ่น แต่ในภายหลัง พระองค์จะทรงทำหนทางฝั่งทะเล และดินแดนฟากตะวันตกของแม่น้ำจอร์แดน คือกาลิลีของบรรดาประชาชาตินั้นให้รุ่งโรจน์

De Kerstboodschap is in de westerse wereld voor de meeste mensen zoals bovenstaande Thaise tekst. Onbegrijpelijk dus. Dus moet ook het Kerstverhaal opnieuw verteld worden, opnieuw vertaald, hertaald, zodat iedereen het begrijpt. Wat op het oog een aandoenlijk verhaal is, heeft een ongelooflijke impact gehad op de hele geschiedenis van de mensheid. Tot op de dag van vandaag, nu steeds meer mensen in staat gesteld zijn dit verhaal in hun eigen taal en context te lezen en te horen.

Het is en blijft een ongelooflijk verhaal: God, de Schepper van hemel en aarde kwam zelf naar de aarde. Koos ervoor te worden als een kind. Jezus.

Het verhaal uit de profeet Jesaja (bovenstaande tekst) vertelt over een volk dat in donkerheid was: en welk volk is dat niet. Thailand net zo goed als Nederland. Gebukt onder onrecht, schuld, en zonde. Dit volk zal een groot licht zien. Jezus, het Licht van de wereld. De Verlosser.

Hoe dan? Dat is weer een ander verhaal.

Een hartelijk groet uit Thailand. Gezegende Kerstdagen en een gelukkig Nieuwjaar,

Thailand, here we come!

Thailand, here we come!

📸 Joop Strietman

Eindelijk lijkt het erop dat we terug kunnen naar Thailand! Na 20 maanden onzekerheid, hopen we op 19 november onderweg te zijn naar Bangkok. Het was de laatste maand een spannende tijd. Onze visumaanvraag in Thailand was klaar. Dus wij moesten hier aan de slag. Een afspraak bij de Thaise ambassade maken, visum aanvragen in Den Haag, visum ophalen 5 dagen later in Den Haag, Thailand Pass aanvragen, vlucht boeken, quarantaine hotel in Bangkok boeken en nog veel meer. En dit klinkt misschien allemaal rechttoe rechtaan, maar dat was het niet. Het vroeg van ons veel vertrouwen en geduld. Veel spanningen of het allemaal zou lukken. De Thaise autoriteiten kunnen pietje precies zijn. Als ik dan een telefoontje krijg van de Thaise ambassade gaan alle alarmbellen rinkelen. Uiteindelijk bleek het een misverstand te zijn van hun kant. Opluchting bij ons!

Hebben we er zin in?

Ja en nee…. Het is vreemd om iets, waar we maanden op hebben gewacht, werkelijkheid te zien worden. We moeten ons hier weer los rukken uit ons leventje. Onze kinderen loslaten. Gert zijn werk als huisarts staken. En natuurlijk familie en vrienden weer vaarwel zeggen.

We hebben veel zin om iedereen in Thailand weer te ontmoeten. Te ervaren hoe het weer in ons huisje is en hoe het leven veranderd is in Chiang Mai. Het warme klimaat, de mooie natuur en het Thaise eten zijn aantrekkelijke bijkomstige zaken. De warme reacties van de zendelingen in Thailand op het bericht van onze terugkeer doet ons goed.

Thailand en COVID

Tot het voorjaar had Thailand nog nauwelijks te kampen gehad met COVID. Daarna ging het hard. Er zijn inmiddels 20.000 doden geregistreerd door COVID. Momenteel komen er dagelijks rond de 7400 nieuwe “gevallen” bij. Dit op een bevolking van 68 miljoen. In Chiang Mai, waar wij wonen, waren er zo’n 400 nieuwe besmettingen per dag de laatste weken. Reden waarom er strenge maatregelen zijn in Thailand. Op straat: verplicht een mondkapje dragen. Bij elke winkel word je getemperatuurd! Toch gaat het land weer langzaam open. Was er tot voor kort een quarantaineplicht van 2 weken voor reizigers. Nu is dat teruggebracht tot één nacht mits je volledig gevaccineerd bent. En je bij aankomst een negatieve test scoort.

Thuis of thuis?

En dan, thuis in Chiang Mai? Thuis op Urk? Thuis onderweg?

Onze voorganger las vandaag uit Psalm 84. Een psalm van verlangen om bij de HEER van alles en iedereen te wonen. Een psalm die zingt dat er plaats is voor een mus en voor het nest van een zwaluw en haar jongen. Waar? Bij Hem.

Waar zijn wij thuis? Bij Hem!?

Gelukkig zijn de mensen die Uw kracht kennen en ervaren, zij weten hoe zij op Uw weg moeten blijven! (vers 6)

Om met studenten te spreken: daar zijn we thuis-thuis.

Hartelijke groet!! De volgende keer weer een bericht uit Thailand!!?

Geduld.2

Geduld.2

Inleiding

Voor wie deze zomer nog iets meer wil doen dan vakantie vieren is er hier nog een blog van ons ! Veel leesplezier. 😎

Langzamer leven is het devies voor de meesten van ons in vakantietijd. Iets langer doen over het ontbijt, de douche, het ochtendnieuws. Misschien zelfs wel voor het lezen van deze blog. Aan de andere kant zijn er vakantiegangers die meer calorieën verbranden dan “in de rest van het jaar”. (Zoals denk ik iedereen binnen ons gezin)

Voor wie nooit langdurig in het buitenland gewoond heeft is het moeilijk voor te stellen: langzaam aan doen en wachten is onderdeel van het leven. En niet omdat iedereen gericht is op relaties i.p.v. prestaties. Nee, de werkelijkheid is veel gewoner: veel zaken kosten gewoon veel meer tijd. Neem nou het aanvragen of verlengen van een visum.

Het visum

Het hebben van een visum is één ding, het verlengen van een visum is een ander ding. Binnen onze organisatie zijn er weinig zaken zo stressvol als die rond het aanvragen van een nieuw visum. Het gaat om pakken papier verzamelen. U leest het goed: ook in het digitale tijdperk. Dit pak bevat een hele serie documenten:

  • Uitnodiging van een officiële instantie, in ons geval de verenigde Thaise kerken, om naar Thailand te komen.
  • Eigen documentatie, zoals een verklaring van goed gedrag, kopieën van paspoort, huwelijkscertificaat, huidige huisvesting en ga zo maar door. Sommige papieren dienen ook nog keurig vertaald te zijn door een officiële instantie.
  • Een visumaanvraagformulier uiteraard.
  • Voor wie in het buitenland is een bewijs van een geboekte vlucht naar Thailand.
  • Soms een kopie van een bankrekening met een minimumbedrag
  • Een negatieve syfilistest! et cetera

Voor wie denkt dat dat het wel is wacht een zenuwslopende gang naar het bureau waar het moet gebeuren (Immigration). Pas als alle papieren, getekend en wel natuurlijk, met de juiste kleur pen en liefst in de goede volgorde, goedgekeurd worden, wachten de verlossende stempels in het paspoort. O ja, vergeet niet te checken wanneer je paspoort verloopt. Gebeurt dat binnen 6 maanden dan kun je weer opnieuw beginnen….

Saillant detail: wees er vroeg bij (ruim voor het ochtendgloren) want anders sta je niet vooraan in de rij voor je “startnummer” en wacht je wellicht tevergeefs. De loketten sluiten natuurlijk wel na bepaalde tijd.

Moraal: neem iets te lezen mee…. Het is net vakantie. En soms, soms heb je zomaar een mooie ontmoeting in de wachtrij….

En dan …

Bovenstaande is natuurlijk peanuts in vergelijking met mensen die wachten op herstel na een ernstige ziekte, zoals onze lieve buurvrouw. Of zij die wachten op de dood, zoals ik natuurlijk regelmatig tegenkom in m’n werk.

Of op grotere schaal, een maatschappij die wacht op herstel van de klappen van de COVID-golven. Of een wereld die in barensweeën is en als het ware wacht op verlossing, zoals de Bijbel ons leert. Dat is buitencategorie wachten dus.

Dus: wij gaan maar door met formulieren invullen en hopen en verwachten dat we uiteindelijk wel weer in Thailand zullen aankomen. September? Hopelijk wel. Op dit moment is er vanwege een COVID-golf daar weinig mogelijk. Een extra mogelijkheid om jullie nog een keer te ontmoeten?

En hoe staan we zelf nu in deze situatie? We krijgen wel eens te horen dat we nu toch wel lekker op Urk willen blijven. Anderen snappen weer niet waarom het zo lang moet duren en in wat voor dilemma’s we zitten. Ons verlangen om te gaan is er nog steeds. Al geeft de situatie met Covid-19 in Thailand ons weinig vertrouwen en steeds meer spanning. Begin september hopen we meer te weten.

Lente 2021

Lente 2021

Zie ik de hemel, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren door U daar bevestigd, wat is dan de sterveling dat U aan hem denkt. Het mensenkind dat U naar hem omziet. Psalm 8:4,5

De seizoenen dicteren dit jaar de frequentie van de nieuwsbrieven zie ik. December, maart, juni. Na een beslist lange koude winter met koude voeten genieten we volop van de mooie groene lentedagen. Hoewel, juist vandaag is het weer flink frisser aan de voeten. Of komt dat door de bèta-blokkers?

De Nederlandse lente is geen straf voor mensen die langere tijd in Thailand geweest zijn. Wat een pracht. Binnen een mum van tijd bot alles weer uit. Vogels hebben ongelooflijke haast. Bijvoorbeeld de trekkers onder de vogels: Koud zijn ze in Nederland of de mannetjes zingen dat het een lieve lust is. Vinden een partner, paren, leggen eieren en dan begint het echt zware werk: zorgen dat het kroost het nest verlaat in goeie conditie. Ik begrijp dat sommige een paar duizend keer per dag af en aan vliegen naar het nest! Zo is dit voorjaar onze tuin “bezet” door de gewone vogels zoals merel, mus en heggemus. Maar ook door een paartje braamsluipers ergens in de laurierhaag en een tjiftjaf. Met al dat jonge spul in de buurt zou je zeggen dat geen rups of spinnetje het overleeft. Aan de staat van de buxushaagjes echter is te zien dat er nog genoeg rupsjes over zijn. Wat een ravage!

Operatie Marjo

Klinkt als een fragment uit de oorlog. Achteraf viel het allemaal mee. Op 29 maart werd Marjo verlost van haar galblaas. ’s Morgensvroeg melden op de ziekenhuisafdeling in Lelystad en ’s middags kon ik haar weer ophalen. De volgende dag nog behoorlijke pijn. Daarna nauwelijks nog. Ze kan wel zeggen dat ze weer helemaal hersteld is inmiddels. We zijn hier erg dankbaar voor. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen “we waren hier erg dankbaar voor”. Omdat ik het al weer bijna vergeten was. Zo zitten we blijkbaar in elkaar. Zou dat ook zo gaan met de Corona-crisis?

Zijn jullie nu nóg hier?

Deze week is duidelijk geworden dat we voorlopig niet terug kunnen. Door een administratieve fout (in Thailand) kan het wel september worden. Dat was wel schrikken en geeft nog veel verwarring bij onszelf. Hoe kan dit nu? En als gelovige vraag je je dan af: wat wil God? We zullen dit weer een plekje moeten geven. Geduld oefenen, zoals het hele afgelopen jaar. Flexibel zijn en niet te ver vooruit kijken. We durven nauwelijks meer te hopen dat we binnen afzienbare tijd weggaan. Hoewel de wil en het verlangen er nog wel is. Maar we vragen ons wel eens af hoe dit gaat aflopen….. Wel erg jammer en ook wel frustrerend met het oog op onze betrokkenheid bij onze collega’s in Thailand e.o. En, o ja, de quarantaineplicht is er ook nog steeds in Thailand ook al zijn we dan inmiddels volledig gevaccineerd tegen Covid.

Dus…..

Deze zomer in Nederland. Hoe ziet die er uit? Moeten we toch nog een paar weekjes vakantie plannen? Sowieso zal ik weer op zoek gaan naar werk voor de komende maanden. Ben erg blij trouwens dat dat al die maanden goed gelukt is. Naast het werken als huisarts ben ik ook momenteel betrokken bij vaccinatiewerk via de GGD. Boeiend om zo’n grootschalige campagne van dichtbij mee te maken. Voor Marjo is het veel lastiger. Zij is veel meer bezig met voorbereiden voor onze terugkeer naar Thailand: Laatste keer dit schoonmaken, laatste keer dit kopen, alles opmaken in de keukenkastjes, winterkleren opruimen etc. En dan de vragen die er in ons hoofd opkomen over hoe het zal zijn om weer terug te gaan en daar weer te leven.

De huwelijkscursus gaat ook nog even door. Inmiddels les 6. Elke twee weken hebben we een ontmoeting via zoom met de stellen in Thailand. Het is fijn om te doen. En ook een belangrijk verbindend moment voor ons! Met elkaar en met mensen in Thailand.

Thailand en Corona

De laatste twee maanden is daar ook een derde golf van Corona begonnen. Minder heftig dan in Nederland, maar de maatregelen zijn veel strenger. Tussen provincies kan niet meer gereisd worden zonder 2 weken quarantaineplicht. Mondkapjes moeten overal gedragen worden. Scholen, niet essentiële winkels etc. zijn allemaal dicht. Noodhospitaals zijn opgericht en het vaccineren is begonnen. De Thai zijn erg voorzichtig en angstig om corona te krijgen. Voor ons betekent dat dat er geen trainingen of conferenties zijn. En ook dat we weinig bezoeken en medische keuringen zouden kunnen doen. Het hele land is stilgezet. Voor de zendelingen ook een moeilijke en vaak eenzame tijd.

Belangrijkste punten

Pas in september naar Thailand

Visumaanvraag is nu in gang gezet

Huwelijkscursus loopt nog door tot juli

30 juni hebben we een dag in Amerongen voor alle (gestrande) Nederlandse verlofgangers van OMF

Wanneer…….?

Wanneer…….?

Ja, wanneer gaan we terug naar Chiang Mai in Thailand? Over een maand?Of worden het 2 of 3 maanden of nog langer. Eerlijk gezegd weten we het niet.

Hobbels

Wat zijn de hobbels die we nog moeten nemen? En wat is er tussen gekomen zodat we waarschijnlijk niet eind april weg kunnen? Ten eerste moeten we alle papieren in orde krijgen voor de Thaise ambassade. Daar gaan we nu mee aan de slag, zoals we ons hadden voor genomen. Maar er is nog een hobbel, namelijk dat Marjo de laatste 7 weken 3 galsteen aanvallen gehad heeft. Dat was onverwachts. Ze had er nog nooit één gehad. Nu moet de galblaas eruit volgens de chirurg, maar door Covid-19 worden deze operaties op dit moment niet of sporadisch uitgevoerd. Dus dat wordt wachten en bidden dat er toch in een ziekenhuis een gaatje komt voor deze kijkoperatie. Maar dus veel onzekerheid voor ons.

Curryactie

Dit terwijl de actie curry voor quarantaine een groot succes was. In de afgelopen 2 weken konden gemeenteleden, vrienden en bekenden uit Urk en omgeving massaman curry met rijst bestellen. Op 6 afhaaldagen heeft Marjo 228 porties gemaakt. Gelukkig kreeg ze ook hulp van een paar lieve vriendinnen. En Gert sprong bij waar mogelijk. Het was fijn om weer contact te hebben met veel mensen uit onze gemeente De Fontein. We zijn er enorm door bemoedigd. Zoveel mensen die ons gesteund hebben en daardoor betrokken zijn bij ons werk in Thailand. Wat een zegen! Het bedrag voor onze quarantaine is ruimschoots gehaald. Alle eer aan God!

Afscheid

Naast de curry actie was de afgelopen 6 weken ook en vooral een tijd van afscheid nemen van twee lieve vriendinnen. Marjan uit Urk kenden we al meer dan 20 jaar. Zij en haar man Theo woonden vlakbij, een paar van hun kinderen hebben jarenlang opgepast op onze kinderen. We hebben veel meegemaakt in de loop der tijd. Onder andere in een gebedskring. En wanneer we weer in Nederland waren deelden we vaak de maaltijd met elkaar. Moeilijk haar achteruit te zien gaan. Moeilijker voor Theo die zo verknocht aan haar was.

Vorige week nog maar is ook Joke overleden. Een kortstondig ziekbed na een ernstige beroerte. Zij was wat ouder dan wij, maar erg vitaal. Zij en haar man Kees (die 9 jaar terug is overleden) waren een soort adoptie opa-en-oma geworden. Nadat onze kinderen geen opa’s en oma’s meer hadden. Bijna 20 jaar hebben ze die rol met verve gespeeld. Daar zijn we hen bijzonder dankbaar voor.

Beide vrouwen kregen een mooie, hoopvolle begrafenis. Hoe vreemd het ook klinkt: We ervoeren dit allebei als een zegen om juist in deze tijd in Nederland te zijn.

Hoe nu verder?

Maandag 22 maart gaan we beginnen met de online marriage course voor zendelingen in Thailand. We zien er naar uit om vele bekenden weer te begroeten. 7 maandagmiddagen online en daarna hopen we het met een live-weekend af te sluiten begin mei. Of dat gaat lukken?

Gert gaat gewoon door als medisch adviseur voor de zendelingen. Marjo houdt contact met hen via beeldbellen of appen.

We blijven zoeken naar een ziekenhuis, dat de operatie snel kan doen.

We gaan alle papieren verzamelen, die nodig zijn voor onze visum aanvraag.

Dit zijn tevens gebedspunten.

Hopelijk is de volgende nieuwsbrief uit Thailand. Iedereen bedankt voor de steun in het afgelopen jaar. Vandaag is het precies 1 jaar geleden, dat we uit Thailand terugkwamen voor 8 weken. Maar dat werd iets langer………

WACHTEN……….

WACHTEN……….

Ja, dat is wel ons thema van 2020. Al meer dan 9 maanden. Wat is zo’n jaar anders verlopen dan we dachten. En natuurlijk niet alleen voor ons, maar voor heel veel mensen. Misschien wel voor iedereen. Leren omgaan met teleurstelling, hoop en verwachting, loslaten, geduld oefenen, in Nederland leven en natuurlijk ook omgaan met alle ideeën wat betreft Corona. Hoe doe je dat?

Voor mij (Marjo) is dat een heel proces geweest. Een tijd van overspannen zijn en slecht slapen, met ups en downs, met blij zijn om in Nederland bij de kinderen, familie en vrienden te zijn. Tegenover terugverlangen naar Thailand en “wat doe ik hier?”. Begin oktober hadden we een conferentie met alle gestrande verlofgangers van OMF in Nederland. Mensen, die net als ons niet terug kunnen naar hun zendingsland. Het thema was Waiting on God (wachten op God). Heel toepasselijk voor ons allemaal. Het wordt ook wel “tijd op de drempel” genoemd. En wat doe je daar? In die wachttijd? Kan je het loslaten en overgeven en kijken wat er nog mogelijk is? Of ga je bij de pakken neer zitten? Of ga je er tegen vechten? Genoeg materiaal om eens goed over na te denken.

Wat doen we hier nu in Nederland? Gert werkt hier en daar in een gezondheidscentrum als huisarts. Vaak enkele dagen in de week. Verder nog eens een paar diensten op de huisartsenpost. Hij vindt het wel erg leuk om als huisarts werkzaam te zijn. Natuurlijk houdt hij ook het werk bij voor OMF in Thailand via mail of Whattsapp. We bezoeken veel mensen of vrienden komen bij ons. Marjo is degene die veel belt of appt met de zendelingen in Thailand. Al met al vervelen we ons totaal niet!

Wanneer gaan we weer naar Thailand? Tja, dat weten we nog niet. Er zijn veel dingen die daar in mee spelen. Met name of we een visum kunnen bemachtigen voor langere tijd. Want als we Thailand binnen kunnen komen, moeten we sowieso 2 weken in een hotel in Bangkok in staatsquarantaine. Dat is voor één keer wel te doen, maar het liefst niet vaker. Daar hangt ook een flink kostenplaatje aan. Maar als we kunnen gaan, horen jullie het!

Iedereen bedankt voor jullie steun op wat voor manier dan ook in 2020! Het is zo belangrijk voor ons om te weten dat er mensen achter ons staan. We doen dit werk samen. Alleen kunnen we het niet. We hopen dat jullie ons blijven steunen. Willen jullie meer weten d.m.v. een persoonlijk bezoekje of belletje of mailtje, laat het ons weten. We vinden dat erg fijn.

Boekje over het MEKONG-veld (daar werken we o.a. voor) over de onbereikte bevolkingsgroepen in de gebieden langs de Mekong rivier. Zou je dat willen ontvangen, kom het dan bij ons ophalen of voor 3 euro sturen we het naar je op.

In deze tijd voor Kerst mogen we weten dat God ons nooit alleen laat. Immanuël, God met ons, Jezus, het Licht in de duisternis.

Gezegende dagen en een gezond en liefdevol 2021!

Tussen twee werelden …….

Tussen twee werelden …….

Intro Inmiddels zijn we 7+ maanden in Nederland. Je zou denken dat we weer terug (bij af) zijn. Een vreemde situatie blijft het. Niemand kijkt er meer van op. Voor de mensen die ons goed kennen is alles al weer lang gewoon. Weinig wordt er nog gevraagd naar hoe het gaat in Thailand of hoe we het vinden dat we nog steeds hier zijn. Begrijpelijk. Soms wel jammer, want we gaan zelf ook steeds meer denken dat Het Ruim 8 dus ons thuis is. En Thailand is zo ver weg. En voor de mensen die we minder vaak zien is het: “Hé, zijn jullie er al weer?” Altijd leuk om te horen wanneer de maanden zich aaneen rijgen, maar niet heus. Deze tijd is dus voor een deel erg stressvol geweest. Met name door de onzekerheid van het wel of niet kunnen terugkeren.

Terug naar Thailand!? We merken allebei dat het verlangen om weer terug te gaan steeds groter wordt. Daarom een klein uitstapje naar de wondere wereld van de visumverstrekking. De laatste weken zijn we wat meer bezig met “teruggaan”. Met name omdat één november er aan zit te komen. De datum dat er wellicht meer duidelijkheid komt/zou komen. We hebben veel gesproken met collega’s van OMF in Thailand. Nieuws vergaard bij de Thaise ambassade. Veelbelovend leek de mogelijkheid om terug te gaan op een makkelijk te verlengen toeristenvisum. Momenteel echter is die mogelijkheid niet aanwezig vanwege de tweede Corona-golf in onze contreien. Het speciale RA-visum (Religious Affairs) dat we voorheen kregen wordt niet verstrekt momenteel: het ministerie dat hier over gaat heeft nu andere prioriteiten. Een studentenvisum zou de eenvoudigste manier zijn op dit moment, zegt men. Echter, willen we dan alle twee ons inschrijven aan een universiteit in Bangkok om een paar vakken te volgen? Met alle (hoge) kosten van dien. En ondertussen dus ook wonen in Bangkok!? En wat gebeurt er na die studie? Weer terug? Dan maar een visum voor pensionado’s?! Zo voelen we ons nog niet en ook dat zou heel veel voeten in de aarde hebben. En kunnen we dan blijven doen wat we tot nu toe gedaan hebben? Je hoort: terugkeer lijkt er voorlopig nog niet in te zitten.

Lotgenoten Vorige week hebben we een bijeenkomst gehad met Medelanders die in hetzelfde schuitje zitten als wij. Mensen die niet terug kunnen naar het land waar ze gewoonlijk werken. Door de Corona dus. Mensen uit heel Zuidoost-Azië. Goed om elkaars verhalen te horen. Goed om te delen. Goed om bemoedigd te worden vanuit Gods Woord. Voor wie thuis is in de Bijbel: dit boek staat bol van verhalen over mensen die moesten wachten, wachten, wachten. Abraham en Sara, Jozef, David, Simeon en Hanna….. Inspirerende voorbeelden. Lees maar es na.

O ja, twee dagen hebben we als brave burgers Zoom-meetings gehad. Maar de laatste dag was live. Hoe prettig was dat!

Ondertussen Goddank hebben we ons gezin en veel goeie vrienden om ons heen. Onze Hester is inmiddels in Maastricht aan de slag als fysiotherapeut. Dat geeft ons reden en excuus om regelmatig die kant op te gaan. Marjo en ik hebben elkaar daar leren kennen tijdens onze studententijd en zijn er getrouwd. Kortom, een bijzondere stad. Bram heeft recent zijn diploma Bachelor of Science ontvangen. In februari al afgerond, maar nu pas een (bezoekerloze) uitreiking. Tobias (getrouwd met Irene) is in de allerlaatste fase van zijn Master-programma. Genoeg reuring dus.

Werk is er voor mij (Gert) tot nu toe altijd geweest. Ik hoef niet zo nodig alle dagen te werken. Op het moment werk ik vooral in Emmeloord in een huisartspraktijk. En ook regelmatig op de huisartsenpost. En met veel plezier! Daarnaast om de dag een paar uurtjes werk voor Thailand. Fijn om op die manier toch betrokken te blijven. Marjo doet vooral wat ze voorheen ook deed. Contacten onderhouden, plannen, mensen bemoedigen.

Tot slot O ja, in Thailand zelf is er geen Corona-probleem. Besmettingen zijn er nauwelijks en dat willen ze graag zo houden. Wel zijn er veel protesten tegen de regering gaande. Er is meer onrust dan gewoonlijk.

Voor ons persoonlijk geldt (en vast voor alle gelovigen) dat in alle omstandigheden de Here God op de eerste plaats mag staan. Wij hoeven ons leven niet te maken uiteindelijk. Er is Iemand die voor ons zorgt. En of we nu in Thailand zijn of hier: van ons wordt verwacht dat we betrouwbaar zijn in alles wat we doen. Zulke dingen veranderen niet.

Bedankt voor het lezen. Laat es wat je horen via deze site of op een andere manier. Ik kan wel zeggen dat het in deze tijd extra belangrijk voor ons is om bemoedigd te worden… Zodat we de moed erin houden. Het ga jullie goed!

Onzekerheid

Onzekerheid

Al weer bijna 5 maanden in Nederland. Wie had dat kunnen denken? Wij niet. Eerst was er de hoop dat we nog terug konden in mei, toen in juni, juli. Onzekerheid over onze visa en Gert zijn werkvergunning, die per 1 augustus allebei verlopen. Onzekerheid over nieuwe maatregelen van de Thaise regering over het opengaan van de landsgrenzen. Natuurlijk ook onzekerheid over Corona maatregelen in Nederland, net als iedereen. Hester, die nog in Honduras zat, met alle onzekerheden van daar. Onzekerheden horen bij het leven, maar we willen ze liever uit de weg gaan. Ik merk dat mijn leven aardig op de kop gezet is. Alle veranderingen van de laatste 3 jaar en nu dit er overheen. We hadden ons net aardig gesetteld in Chiang Mai en nu……… weer settelen in Nederland.

Maar sinds vandaag hebben we iets meer duidelijkheid. Met dubbele gevoelens. Ons visum en werkvergunning verlopen. Daar is niks meer aan te doen. Het OMF-kantoor in Bangkok regelt deze zaken. Daarom overleggen en beslissen we veel met hen. Zij zijn al bezig om een nieuwe aanvraag klaar te maken. Dat vraagt tijd en een dikke stapel papieren. Hopelijk binnen 3 maanden klaar. Dus voor 1 november gaan we hoogstwaarschijnlijk niet terug. Gert blijft het werk als medisch adviseur vanuit Nederland doen. Samen zullen we ons inzetten om contact te houden met en ondersteuning te bieden aan de zendelingen. Dat vraagt van ons dat we proberen in twee werelden te blijven leven. Dat blijkt lastig, des te langer we weg zijn uit Thailand.

Ondertussen is Hester vervroegd terug uit Honduras. Jammer genoeg moest ze deze beslissing nemen. Ze is bij ons 2 weken in quarantaine. We zijn blij dat we deze tijd met elkaar hebben. Verjaardagen van onze kinderen mee te kunnen vieren, weer met elkaar te zijn als gezin. Kostbare momenten.

op Schiphol 19 juli

Thailand in corona-tijd

Thailand heeft “corona” aardig onder controle. 68 miljoen mensen leven er. Door corona minder dan 60 sterfgevallen bekend. Men denkt dat dat komt doordat mensen geen handen geven of omhelzingen, dus elkaar niet aanraken bij begroetingen. Verder leeft men veel meer buiten. Toch heeft Thailand erg te lijden onder corona. Economisch gaat het slecht doordat de toeristensector, waarin één op de zes Thai werkzaam is, ingestort is. Geen geld, geen eten. Zo zijn veel zendelingen van OMF bezig om voedsel uit te delen. Ook in Chiang Mai (zie foto’s hieronder).

een lange rij wacht geduldig op het eten onder toezicht van de politie
-eten uitdelen-
-de kinderen helpen ook mee-

Tot slot

Onzekerheid voor velen. Pratend over zendelingen: wij zijn niet de enigen die in een lastige situatie zitten. Er zijn er veel die op dit moment zitten te wachten tot ze terug kunnen naar Thailand. En ook naar andere landen. Hoe het komend jaar eruit gaat zien? Wie zal het zeggen. We vertrouwen dat onze God de regie heeft. Ook in deze onzekere tijd. Hij is onze zekerheid!