Geduld.2

Geduld.2

Inleiding

Voor wie deze zomer nog iets meer wil doen dan vakantie vieren is er hier nog een blog van ons ! Veel leesplezier. ?

Langzamer leven is het devies voor de meesten van ons in vakantietijd. Iets langer doen over het ontbijt, de douche, het ochtendnieuws. Misschien zelfs wel voor het lezen van deze blog. Aan de andere kant zijn er vakantiegangers die meer calorieën verbranden dan “in de rest van het jaar”. (Zoals denk ik iedereen binnen ons gezin)

Voor wie nooit langdurig in het buitenland gewoond heeft is het moeilijk voor te stellen: langzaam aan doen en wachten is onderdeel van het leven. En niet omdat iedereen gericht is op relaties i.p.v. prestaties. Nee, de werkelijkheid is veel gewoner: veel zaken kosten gewoon veel meer tijd. Neem nou het aanvragen of verlengen van een visum.

Het visum

Het hebben van een visum is één ding, het verlengen van een visum is een ander ding. Binnen onze organisatie zijn er weinig zaken zo stressvol als die rond het aanvragen van een nieuw visum. Het gaat om pakken papier verzamelen. U leest het goed: ook in het digitale tijdperk. Dit pak bevat een hele serie documenten:

  • Uitnodiging van een officiële instantie, in ons geval de verenigde Thaise kerken, om naar Thailand te komen.
  • Eigen documentatie, zoals een verklaring van goed gedrag, kopieën van paspoort, huwelijkscertificaat, huidige huisvesting en ga zo maar door. Sommige papieren dienen ook nog keurig vertaald te zijn door een officiële instantie.
  • Een visumaanvraagformulier uiteraard.
  • Voor wie in het buitenland is een bewijs van een geboekte vlucht naar Thailand.
  • Soms een kopie van een bankrekening met een minimumbedrag
  • Een negatieve syfilistest! et cetera

Voor wie denkt dat dat het wel is wacht een zenuwslopende gang naar het bureau waar het moet gebeuren (Immigration). Pas als alle papieren, getekend en wel natuurlijk, met de juiste kleur pen en liefst in de goede volgorde, goedgekeurd worden, wachten de verlossende stempels in het paspoort. O ja, vergeet niet te checken wanneer je paspoort verloopt. Gebeurt dat binnen 6 maanden dan kun je weer opnieuw beginnen….

Saillant detail: wees er vroeg bij (ruim voor het ochtendgloren) want anders sta je niet vooraan in de rij voor je “startnummer” en wacht je wellicht tevergeefs. De loketten sluiten natuurlijk wel na bepaalde tijd.

Moraal: neem iets te lezen mee…. Het is net vakantie. En soms, soms heb je zomaar een mooie ontmoeting in de wachtrij….

En dan …

Bovenstaande is natuurlijk peanuts in vergelijking met mensen die wachten op herstel na een ernstige ziekte, zoals onze lieve buurvrouw. Of zij die wachten op de dood, zoals ik natuurlijk regelmatig tegenkom in m’n werk.

Of op grotere schaal, een maatschappij die wacht op herstel van de klappen van de COVID-golven. Of een wereld die in barensweeën is en als het ware wacht op verlossing, zoals de Bijbel ons leert. Dat is buitencategorie wachten dus.

Dus: wij gaan maar door met formulieren invullen en hopen en verwachten dat we uiteindelijk wel weer in Thailand zullen aankomen. September? Hopelijk wel. Op dit moment is er vanwege een COVID-golf daar weinig mogelijk. Een extra mogelijkheid om jullie nog een keer te ontmoeten?

En hoe staan we zelf nu in deze situatie? We krijgen wel eens te horen dat we nu toch wel lekker op Urk willen blijven. Anderen snappen weer niet waarom het zo lang moet duren en in wat voor dilemma’s we zitten. Ons verlangen om te gaan is er nog steeds. Al geeft de situatie met Covid-19 in Thailand ons weinig vertrouwen en steeds meer spanning. Begin september hopen we meer te weten.

Lente 2021

Lente 2021

Zie ik de hemel, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren door U daar bevestigd, wat is dan de sterveling dat U aan hem denkt. Het mensenkind dat U naar hem omziet. Psalm 8:4,5

De seizoenen dicteren dit jaar de frequentie van de nieuwsbrieven zie ik. December, maart, juni. Na een beslist lange koude winter met koude voeten genieten we volop van de mooie groene lentedagen. Hoewel, juist vandaag is het weer flink frisser aan de voeten. Of komt dat door de bèta-blokkers?

De Nederlandse lente is geen straf voor mensen die langere tijd in Thailand geweest zijn. Wat een pracht. Binnen een mum van tijd bot alles weer uit. Vogels hebben ongelooflijke haast. Bijvoorbeeld de trekkers onder de vogels: Koud zijn ze in Nederland of de mannetjes zingen dat het een lieve lust is. Vinden een partner, paren, leggen eieren en dan begint het echt zware werk: zorgen dat het kroost het nest verlaat in goeie conditie. Ik begrijp dat sommige een paar duizend keer per dag af en aan vliegen naar het nest! Zo is dit voorjaar onze tuin “bezet” door de gewone vogels zoals merel, mus en heggemus. Maar ook door een paartje braamsluipers ergens in de laurierhaag en een tjiftjaf. Met al dat jonge spul in de buurt zou je zeggen dat geen rups of spinnetje het overleeft. Aan de staat van de buxushaagjes echter is te zien dat er nog genoeg rupsjes over zijn. Wat een ravage!

Operatie Marjo

Klinkt als een fragment uit de oorlog. Achteraf viel het allemaal mee. Op 29 maart werd Marjo verlost van haar galblaas. ’s Morgensvroeg melden op de ziekenhuisafdeling in Lelystad en ’s middags kon ik haar weer ophalen. De volgende dag nog behoorlijke pijn. Daarna nauwelijks nog. Ze kan wel zeggen dat ze weer helemaal hersteld is inmiddels. We zijn hier erg dankbaar voor. Om eerlijk te zijn moet ik zeggen “we waren hier erg dankbaar voor”. Omdat ik het al weer bijna vergeten was. Zo zitten we blijkbaar in elkaar. Zou dat ook zo gaan met de Corona-crisis?

Zijn jullie nu nóg hier?

Deze week is duidelijk geworden dat we voorlopig niet terug kunnen. Door een administratieve fout (in Thailand) kan het wel september worden. Dat was wel schrikken en geeft nog veel verwarring bij onszelf. Hoe kan dit nu? En als gelovige vraag je je dan af: wat wil God? We zullen dit weer een plekje moeten geven. Geduld oefenen, zoals het hele afgelopen jaar. Flexibel zijn en niet te ver vooruit kijken. We durven nauwelijks meer te hopen dat we binnen afzienbare tijd weggaan. Hoewel de wil en het verlangen er nog wel is. Maar we vragen ons wel eens af hoe dit gaat aflopen….. Wel erg jammer en ook wel frustrerend met het oog op onze betrokkenheid bij onze collega’s in Thailand e.o. En, o ja, de quarantaineplicht is er ook nog steeds in Thailand ook al zijn we dan inmiddels volledig gevaccineerd tegen Covid.

Dus…..

Deze zomer in Nederland. Hoe ziet die er uit? Moeten we toch nog een paar weekjes vakantie plannen? Sowieso zal ik weer op zoek gaan naar werk voor de komende maanden. Ben erg blij trouwens dat dat al die maanden goed gelukt is. Naast het werken als huisarts ben ik ook momenteel betrokken bij vaccinatiewerk via de GGD. Boeiend om zo’n grootschalige campagne van dichtbij mee te maken. Voor Marjo is het veel lastiger. Zij is veel meer bezig met voorbereiden voor onze terugkeer naar Thailand: Laatste keer dit schoonmaken, laatste keer dit kopen, alles opmaken in de keukenkastjes, winterkleren opruimen etc. En dan de vragen die er in ons hoofd opkomen over hoe het zal zijn om weer terug te gaan en daar weer te leven.

De huwelijkscursus gaat ook nog even door. Inmiddels les 6. Elke twee weken hebben we een ontmoeting via zoom met de stellen in Thailand. Het is fijn om te doen. En ook een belangrijk verbindend moment voor ons! Met elkaar en met mensen in Thailand.

Thailand en Corona

De laatste twee maanden is daar ook een derde golf van Corona begonnen. Minder heftig dan in Nederland, maar de maatregelen zijn veel strenger. Tussen provincies kan niet meer gereisd worden zonder 2 weken quarantaineplicht. Mondkapjes moeten overal gedragen worden. Scholen, niet essentiële winkels etc. zijn allemaal dicht. Noodhospitaals zijn opgericht en het vaccineren is begonnen. De Thai zijn erg voorzichtig en angstig om corona te krijgen. Voor ons betekent dat dat er geen trainingen of conferenties zijn. En ook dat we weinig bezoeken en medische keuringen zouden kunnen doen. Het hele land is stilgezet. Voor de zendelingen ook een moeilijke en vaak eenzame tijd.

Belangrijkste punten

Pas in september naar Thailand

Visumaanvraag is nu in gang gezet

Huwelijkscursus loopt nog door tot juli

30 juni hebben we een dag in Amerongen voor alle (gestrande) Nederlandse verlofgangers van OMF

Wanneer…….?

Wanneer…….?

Ja, wanneer gaan we terug naar Chiang Mai in Thailand? Over een maand?Of worden het 2 of 3 maanden of nog langer. Eerlijk gezegd weten we het niet.

Hobbels

Wat zijn de hobbels die we nog moeten nemen? En wat is er tussen gekomen zodat we waarschijnlijk niet eind april weg kunnen? Ten eerste moeten we alle papieren in orde krijgen voor de Thaise ambassade. Daar gaan we nu mee aan de slag, zoals we ons hadden voor genomen. Maar er is nog een hobbel, namelijk dat Marjo de laatste 7 weken 3 galsteen aanvallen gehad heeft. Dat was onverwachts. Ze had er nog nooit één gehad. Nu moet de galblaas eruit volgens de chirurg, maar door Covid-19 worden deze operaties op dit moment niet of sporadisch uitgevoerd. Dus dat wordt wachten en bidden dat er toch in een ziekenhuis een gaatje komt voor deze kijkoperatie. Maar dus veel onzekerheid voor ons.

Curryactie

Dit terwijl de actie curry voor quarantaine een groot succes was. In de afgelopen 2 weken konden gemeenteleden, vrienden en bekenden uit Urk en omgeving massaman curry met rijst bestellen. Op 6 afhaaldagen heeft Marjo 228 porties gemaakt. Gelukkig kreeg ze ook hulp van een paar lieve vriendinnen. En Gert sprong bij waar mogelijk. Het was fijn om weer contact te hebben met veel mensen uit onze gemeente De Fontein. We zijn er enorm door bemoedigd. Zoveel mensen die ons gesteund hebben en daardoor betrokken zijn bij ons werk in Thailand. Wat een zegen! Het bedrag voor onze quarantaine is ruimschoots gehaald. Alle eer aan God!

Afscheid

Naast de curry actie was de afgelopen 6 weken ook en vooral een tijd van afscheid nemen van twee lieve vriendinnen. Marjan uit Urk kenden we al meer dan 20 jaar. Zij en haar man Theo woonden vlakbij, een paar van hun kinderen hebben jarenlang opgepast op onze kinderen. We hebben veel meegemaakt in de loop der tijd. Onder andere in een gebedskring. En wanneer we weer in Nederland waren deelden we vaak de maaltijd met elkaar. Moeilijk haar achteruit te zien gaan. Moeilijker voor Theo die zo verknocht aan haar was.

Vorige week nog maar is ook Joke overleden. Een kortstondig ziekbed na een ernstige beroerte. Zij was wat ouder dan wij, maar erg vitaal. Zij en haar man Kees (die 9 jaar terug is overleden) waren een soort adoptie opa-en-oma geworden. Nadat onze kinderen geen opa’s en oma’s meer hadden. Bijna 20 jaar hebben ze die rol met verve gespeeld. Daar zijn we hen bijzonder dankbaar voor.

Beide vrouwen kregen een mooie, hoopvolle begrafenis. Hoe vreemd het ook klinkt: We ervoeren dit allebei als een zegen om juist in deze tijd in Nederland te zijn.

Hoe nu verder?

Maandag 22 maart gaan we beginnen met de online marriage course voor zendelingen in Thailand. We zien er naar uit om vele bekenden weer te begroeten. 7 maandagmiddagen online en daarna hopen we het met een live-weekend af te sluiten begin mei. Of dat gaat lukken?

Gert gaat gewoon door als medisch adviseur voor de zendelingen. Marjo houdt contact met hen via beeldbellen of appen.

We blijven zoeken naar een ziekenhuis, dat de operatie snel kan doen.

We gaan alle papieren verzamelen, die nodig zijn voor onze visum aanvraag.

Dit zijn tevens gebedspunten.

Hopelijk is de volgende nieuwsbrief uit Thailand. Iedereen bedankt voor de steun in het afgelopen jaar. Vandaag is het precies 1 jaar geleden, dat we uit Thailand terugkwamen voor 8 weken. Maar dat werd iets langer………

WACHTEN……….

WACHTEN……….

Ja, dat is wel ons thema van 2020. Al meer dan 9 maanden. Wat is zo’n jaar anders verlopen dan we dachten. En natuurlijk niet alleen voor ons, maar voor heel veel mensen. Misschien wel voor iedereen. Leren omgaan met teleurstelling, hoop en verwachting, loslaten, geduld oefenen, in Nederland leven en natuurlijk ook omgaan met alle ideeën wat betreft Corona. Hoe doe je dat?

Voor mij (Marjo) is dat een heel proces geweest. Een tijd van overspannen zijn en slecht slapen, met ups en downs, met blij zijn om in Nederland bij de kinderen, familie en vrienden te zijn. Tegenover terugverlangen naar Thailand en “wat doe ik hier?”. Begin oktober hadden we een conferentie met alle gestrande verlofgangers van OMF in Nederland. Mensen, die net als ons niet terug kunnen naar hun zendingsland. Het thema was Waiting on God (wachten op God). Heel toepasselijk voor ons allemaal. Het wordt ook wel “tijd op de drempel” genoemd. En wat doe je daar? In die wachttijd? Kan je het loslaten en overgeven en kijken wat er nog mogelijk is? Of ga je bij de pakken neer zitten? Of ga je er tegen vechten? Genoeg materiaal om eens goed over na te denken.

Wat doen we hier nu in Nederland? Gert werkt hier en daar in een gezondheidscentrum als huisarts. Vaak enkele dagen in de week. Verder nog eens een paar diensten op de huisartsenpost. Hij vindt het wel erg leuk om als huisarts werkzaam te zijn. Natuurlijk houdt hij ook het werk bij voor OMF in Thailand via mail of Whattsapp. We bezoeken veel mensen of vrienden komen bij ons. Marjo is degene die veel belt of appt met de zendelingen in Thailand. Al met al vervelen we ons totaal niet!

Wanneer gaan we weer naar Thailand? Tja, dat weten we nog niet. Er zijn veel dingen die daar in mee spelen. Met name of we een visum kunnen bemachtigen voor langere tijd. Want als we Thailand binnen kunnen komen, moeten we sowieso 2 weken in een hotel in Bangkok in staatsquarantaine. Dat is voor één keer wel te doen, maar het liefst niet vaker. Daar hangt ook een flink kostenplaatje aan. Maar als we kunnen gaan, horen jullie het!

Iedereen bedankt voor jullie steun op wat voor manier dan ook in 2020! Het is zo belangrijk voor ons om te weten dat er mensen achter ons staan. We doen dit werk samen. Alleen kunnen we het niet. We hopen dat jullie ons blijven steunen. Willen jullie meer weten d.m.v. een persoonlijk bezoekje of belletje of mailtje, laat het ons weten. We vinden dat erg fijn.

Boekje over het MEKONG-veld (daar werken we o.a. voor) over de onbereikte bevolkingsgroepen in de gebieden langs de Mekong rivier. Zou je dat willen ontvangen, kom het dan bij ons ophalen of voor 3 euro sturen we het naar je op.

In deze tijd voor Kerst mogen we weten dat God ons nooit alleen laat. Immanuël, God met ons, Jezus, het Licht in de duisternis.

Gezegende dagen en een gezond en liefdevol 2021!

Tussen twee werelden …….

Tussen twee werelden …….

Intro Inmiddels zijn we 7+ maanden in Nederland. Je zou denken dat we weer terug (bij af) zijn. Een vreemde situatie blijft het. Niemand kijkt er meer van op. Voor de mensen die ons goed kennen is alles al weer lang gewoon. Weinig wordt er nog gevraagd naar hoe het gaat in Thailand of hoe we het vinden dat we nog steeds hier zijn. Begrijpelijk. Soms wel jammer, want we gaan zelf ook steeds meer denken dat Het Ruim 8 dus ons thuis is. En Thailand is zo ver weg. En voor de mensen die we minder vaak zien is het: “Hé, zijn jullie er al weer?” Altijd leuk om te horen wanneer de maanden zich aaneen rijgen, maar niet heus. Deze tijd is dus voor een deel erg stressvol geweest. Met name door de onzekerheid van het wel of niet kunnen terugkeren.

Terug naar Thailand!? We merken allebei dat het verlangen om weer terug te gaan steeds groter wordt. Daarom een klein uitstapje naar de wondere wereld van de visumverstrekking. De laatste weken zijn we wat meer bezig met “teruggaan”. Met name omdat één november er aan zit te komen. De datum dat er wellicht meer duidelijkheid komt/zou komen. We hebben veel gesproken met collega’s van OMF in Thailand. Nieuws vergaard bij de Thaise ambassade. Veelbelovend leek de mogelijkheid om terug te gaan op een makkelijk te verlengen toeristenvisum. Momenteel echter is die mogelijkheid niet aanwezig vanwege de tweede Corona-golf in onze contreien. Het speciale RA-visum (Religious Affairs) dat we voorheen kregen wordt niet verstrekt momenteel: het ministerie dat hier over gaat heeft nu andere prioriteiten. Een studentenvisum zou de eenvoudigste manier zijn op dit moment, zegt men. Echter, willen we dan alle twee ons inschrijven aan een universiteit in Bangkok om een paar vakken te volgen? Met alle (hoge) kosten van dien. En ondertussen dus ook wonen in Bangkok!? En wat gebeurt er na die studie? Weer terug? Dan maar een visum voor pensionado’s?! Zo voelen we ons nog niet en ook dat zou heel veel voeten in de aarde hebben. En kunnen we dan blijven doen wat we tot nu toe gedaan hebben? Je hoort: terugkeer lijkt er voorlopig nog niet in te zitten.

Lotgenoten Vorige week hebben we een bijeenkomst gehad met Medelanders die in hetzelfde schuitje zitten als wij. Mensen die niet terug kunnen naar het land waar ze gewoonlijk werken. Door de Corona dus. Mensen uit heel Zuidoost-Azië. Goed om elkaars verhalen te horen. Goed om te delen. Goed om bemoedigd te worden vanuit Gods Woord. Voor wie thuis is in de Bijbel: dit boek staat bol van verhalen over mensen die moesten wachten, wachten, wachten. Abraham en Sara, Jozef, David, Simeon en Hanna….. Inspirerende voorbeelden. Lees maar es na.

O ja, twee dagen hebben we als brave burgers Zoom-meetings gehad. Maar de laatste dag was live. Hoe prettig was dat!

Ondertussen Goddank hebben we ons gezin en veel goeie vrienden om ons heen. Onze Hester is inmiddels in Maastricht aan de slag als fysiotherapeut. Dat geeft ons reden en excuus om regelmatig die kant op te gaan. Marjo en ik hebben elkaar daar leren kennen tijdens onze studententijd en zijn er getrouwd. Kortom, een bijzondere stad. Bram heeft recent zijn diploma Bachelor of Science ontvangen. In februari al afgerond, maar nu pas een (bezoekerloze) uitreiking. Tobias (getrouwd met Irene) is in de allerlaatste fase van zijn Master-programma. Genoeg reuring dus.

Werk is er voor mij (Gert) tot nu toe altijd geweest. Ik hoef niet zo nodig alle dagen te werken. Op het moment werk ik vooral in Emmeloord in een huisartspraktijk. En ook regelmatig op de huisartsenpost. En met veel plezier! Daarnaast om de dag een paar uurtjes werk voor Thailand. Fijn om op die manier toch betrokken te blijven. Marjo doet vooral wat ze voorheen ook deed. Contacten onderhouden, plannen, mensen bemoedigen.

Tot slot O ja, in Thailand zelf is er geen Corona-probleem. Besmettingen zijn er nauwelijks en dat willen ze graag zo houden. Wel zijn er veel protesten tegen de regering gaande. Er is meer onrust dan gewoonlijk.

Voor ons persoonlijk geldt (en vast voor alle gelovigen) dat in alle omstandigheden de Here God op de eerste plaats mag staan. Wij hoeven ons leven niet te maken uiteindelijk. Er is Iemand die voor ons zorgt. En of we nu in Thailand zijn of hier: van ons wordt verwacht dat we betrouwbaar zijn in alles wat we doen. Zulke dingen veranderen niet.

Bedankt voor het lezen. Laat es wat je horen via deze site of op een andere manier. Ik kan wel zeggen dat het in deze tijd extra belangrijk voor ons is om bemoedigd te worden… Zodat we de moed erin houden. Het ga jullie goed!

Onzekerheid

Onzekerheid

Al weer bijna 5 maanden in Nederland. Wie had dat kunnen denken? Wij niet. Eerst was er de hoop dat we nog terug konden in mei, toen in juni, juli. Onzekerheid over onze visa en Gert zijn werkvergunning, die per 1 augustus allebei verlopen. Onzekerheid over nieuwe maatregelen van de Thaise regering over het opengaan van de landsgrenzen. Natuurlijk ook onzekerheid over Corona maatregelen in Nederland, net als iedereen. Hester, die nog in Honduras zat, met alle onzekerheden van daar. Onzekerheden horen bij het leven, maar we willen ze liever uit de weg gaan. Ik merk dat mijn leven aardig op de kop gezet is. Alle veranderingen van de laatste 3 jaar en nu dit er overheen. We hadden ons net aardig gesetteld in Chiang Mai en nu……… weer settelen in Nederland.

Maar sinds vandaag hebben we iets meer duidelijkheid. Met dubbele gevoelens. Ons visum en werkvergunning verlopen. Daar is niks meer aan te doen. Het OMF-kantoor in Bangkok regelt deze zaken. Daarom overleggen en beslissen we veel met hen. Zij zijn al bezig om een nieuwe aanvraag klaar te maken. Dat vraagt tijd en een dikke stapel papieren. Hopelijk binnen 3 maanden klaar. Dus voor 1 november gaan we hoogstwaarschijnlijk niet terug. Gert blijft het werk als medisch adviseur vanuit Nederland doen. Samen zullen we ons inzetten om contact te houden met en ondersteuning te bieden aan de zendelingen. Dat vraagt van ons dat we proberen in twee werelden te blijven leven. Dat blijkt lastig, des te langer we weg zijn uit Thailand.

Ondertussen is Hester vervroegd terug uit Honduras. Jammer genoeg moest ze deze beslissing nemen. Ze is bij ons 2 weken in quarantaine. We zijn blij dat we deze tijd met elkaar hebben. Verjaardagen van onze kinderen mee te kunnen vieren, weer met elkaar te zijn als gezin. Kostbare momenten.

op Schiphol 19 juli

Thailand in corona-tijd

Thailand heeft “corona” aardig onder controle. 68 miljoen mensen leven er. Door corona minder dan 60 sterfgevallen bekend. Men denkt dat dat komt doordat mensen geen handen geven of omhelzingen, dus elkaar niet aanraken bij begroetingen. Verder leeft men veel meer buiten. Toch heeft Thailand erg te lijden onder corona. Economisch gaat het slecht doordat de toeristensector, waarin één op de zes Thai werkzaam is, ingestort is. Geen geld, geen eten. Zo zijn veel zendelingen van OMF bezig om voedsel uit te delen. Ook in Chiang Mai (zie foto’s hieronder).

een lange rij wacht geduldig op het eten onder toezicht van de politie
-eten uitdelen-
-de kinderen helpen ook mee-

Tot slot

Onzekerheid voor velen. Pratend over zendelingen: wij zijn niet de enigen die in een lastige situatie zitten. Er zijn er veel die op dit moment zitten te wachten tot ze terug kunnen naar Thailand. En ook naar andere landen. Hoe het komend jaar eruit gaat zien? Wie zal het zeggen. We vertrouwen dat onze God de regie heeft. Ook in deze onzekere tijd. Hij is onze zekerheid!

Coronatijd=komkommertijd?

Coronatijd=komkommertijd?

Een beetje rare titel dit keer.  Leek me toch wel gepast omdat er vanuit ons niet zo heel veel te melden is. Komkommertijd dus!? Zoals bekend zijn we net voor de wereldwijde Corona-crisis in Nederland teruggekomen. Vergeleken met alle grote en kleine drama’s is ons leventje niet zo heel interessant natuurlijk. Net als iedereen ervaren en ondergaan we de beperkingen die deze tijd met zich meebrengt. Leven mee met een aantal mensen uit onze omgeving die getroffen zijn door het virus. Zijn af en toe een beetje moedeloos dat weer iets niet door kan gaan. Zien onze kinderen en anderen (te) weinig. En voor mij, Gert, betekent het dat ik vaak werk in pak. Want ook de huisartsenbranche is bijna onherkenbaar veranderd.  Contact met Thailand is gebleven natuurlijk. Maar de terugvlucht is geschrapt en wanneer we terug kunnen is nog een grote vraag. In de loop van juni? Nog later? En wanneer we teruggaan, wat kunnen we dan? Ook in Thailand is tenslotte alles nog behoorlijk op slot. In de komende weken hopen we meer te weten te komen. Veel staat nog op losse schroeven.

Gezondheid

En o ja, wij zijn gelukkig nog gezond van lijf en leden.  Hoewel: een klein uitstapje naar een vervelend akkefietje: In de week voordat we terugkwamen sneed ik me aan een rietstengel. Omdat mijn duim zo dik en rood bleef heb ik een collega in Nederland gevraagd om er es naar te kijken. Die heeft em opengesneden en een paar stukjes riet verwijderd. Na een maand kwam ik alsnog bij een chirurg terecht vanwege blijvende klachten. Die heeft em weer opengemaakt en nog es 3 stukken verwijderd. Tot op vandaag voelt m’n duim beurs en ik ben een beetje bang dat nog niet alles er uit is….

Activiteiten

In Nederland stonden een aantal ontmoetingen en presentaties gepland voor deze tijd. Die konden niet doorgaan uiteraard. Van de nood een deugd maken hebben we o.a. gedaan door een filmpje op te laten nemen via een goede vriend. Een algemeen filmpje over onze “missie” in Thailand. Wel toegespitst op een gemeente in Hasselt, Overijssel, waar we een presentatie zouden geven. Dit op uitnodiging van onze vrienden Erik en Gerdie die ons in februari in Thailand bezocht hebben.

Voor de geïnteresseerden: Kijk het filmpje hier onder. Het wachtwoord is omf01

Een hartelijke groet van ons en in juni hopen we weer met een langere editie te komen.

Mochten jullie ons nog willen ontmoeten: welkom op Het Ruim in Urk op 1 1/2 meter afstand.

Gert en Marjo

Werk en zo……

Werk en zo……

Intro

De laatste tijd hebben we aardig wat kunnen reflecteren op ons werk in Thailand. Dat kwam vooral door een aantal (fijne) bezoeken die we gehad hebben. Vrienden die geïnteresseerd zijn in ons, maar ook in wat we nu eigenlijk doen hier. Vandaar in deze nieuwsbrief vooral wat meer ons dagelijks werk.

Voor mij (Gert) blijft dat in deze periode dicht bij de actualiteit. Dat wil zeggen dat ik dagelijks te maken heb met vragen en situaties n.a.v. het nieuwe Corona-virus.

Hoe zit dat?

Ook in Nederland is dit virus en al het gebeuren eromheen dagelijks nieuws. Hoewel het virus zelf slechts bij onze directe buren opgedoken is, ten tijde van schrijven. Als ik de reacties lees uit ons thuisland is er ook veel hilariteit om de situatie. De cartoons over corona buitelen over elkaar. Corona drank hoeft voorlopig geen reclame meer te maken. (Geen kritiek hoor; ik zou er denk ik even hard aan mee doen).

Dichter bij de Chinese bron vergaat het lachen je wel.  Doodserieus is de aandacht voor het virus en de gevolgen ervan. Inmiddels ook in Thailand natuurlijk. Hier is een van de hoogste aantallen gevonden besmettingen na China!  We praten echter nog wel over enkele tientallen! En dat willen “we” graag zo houden. Het is haast een wonder te noemen met de hordes Chinezen die dit land bezoeken.

Medische universiteit

Woensdagmiddag ben ik meestal op de medische faculteit in Chiang Mai te vinden. Dit voor het begeleiden van artsen die graag wat beter en meer Engels willen spreken. De laatste keer kon ik er niet onderuit om zelf ook een mondkapje te dragen. Vrijwel iedereen doet dit. Wetenschappelijk verantwoord? Wanneer je het virus hebt dan wel. Als je niet besmet wilt worden heeft het veel minder zin. We maakten een foto met de groep. Zelfs toen gingen niet alle mondkapjes af.

Onze organisatie

Zoals bekend heb ik vaak te maken met mensen die wonen, werken en reizen van en naar Big C.  Dit levert veel moeilijke situaties op. Mensen die niet terug kunnen naar huis. Mensen die beter niet kunnen gaan reizen. Mensen die dat toch gedaan hebben en nu 14 dagen in quarantaine moeten blijven. Gastenverblijven die met de handen in het haar zitten omdat er mogelijk besmette mensen komen. Met alle maatregelen die dan genomen dienen te worden.

Vaak krijg ik vragen hierover. En er moet ook beleid gemaakt worden.  Gelukkig heb ik een paar goeie collegae die als vraagbaak kunnen dienen. En gelukkig spelregels opgesteld hebben voor een heleboel situaties.  Maar ik heb wel gemerkt dat er meer vragen te stellen zijn dan antwoorden te geven.

Kortom, een moeilijke situatie, maar ook wel erg boeiend om zo nauw betrokken te zijn bij een groot gezondheidszorg-probleem.

Wat te verwachten?

Voorlopig is het nog allerminst duidelijk hoe de epidemie zich gaat gedragen. Buiten big C. kan het virus (nog?) aardig beteugeld worden. Is het gevaarlijk? Ja, mensen gaan er aan dood. Rond de 2% van de bekende patiënten momenteel. En dat zijn dan voor het allergrootste deel mensen met een verlaagde afweer. De ouderen vooral en mensen met bepaalde chronische aandoeningen. Dezelfde groepen die in Nederland ook (veel) meer kans hebben te overlijden aan de griep (influenza).  En die dan ook geadviseerd worden de jaarlijkse griepprik op te halen!

In big C hoor ik van schrijnende situaties. Vervoersbeperkingen zijn de minste. Winkels die leeg raken een van de belangrijkere. Hamsteren schijnt heel gewoon te zijn. Vooral rijst, mondkapjes en tissues zijn al moeilijk te krijgen op veel plekken. Paniek ligt voortdurend op de loer.

Laten we hopen en bidden dat er snel een einde komt aan de onzekere situatie.

Marjo: manager en gastvrouw van Mekong center en gastenverblijf Hudson House

Sinds de kerst doe ik dit werk met veel plezier. Het is afwisselend in de drukte. Maar ik zal iets over mijn dag vertellen. Om 8.30 uur begin ik in mijn kantoor. Schoonmaakrooster bijwerken van de kamers, snackbar aanvullen, mail beantwoorden, rekeningen invoeren en printen, vragen beantwoorden, nieuwe gasten invoeren in de computer voor “immigratie”, kapotte dingen herstellen of zorgen dat er iemand komt, 1x in de maand grote boodschappen doen bij de Makro, praten en bidden met mensen en ga zo maar door. Drie keer in de week hebben we koffietijd met elkaar    (10-30 mensen). Ik zet koffie, bak cakes of koop koekjes en fruit en maak dat klaar. Verse ananas, mango, dragonfruit, appels, watermeloen en ga maar door. Zijn er trainingen of conferenties dan heb ik het erg druk met s’ochtends én s’middags koffietijd. Lunch halen bij een restaurant met de pick-up truck voor gemiddeld 20 mensen. Elke donderdagavond eten we met elkaar. Daar moet natuurlijk ook voor gezorgd worden. Verder heb ik wel gemerkt dat er veel onverwachte vragen komen. Je kunt het zo gek niet bedenken. En ook als mensen ziek zijn staat hun gastvrouw klaar.

’s Avonds en in het weekend controleer Gert en ik alle deuren van het gebouw.  Buitenlichten gaan aan en de hekken dicht. Sommig werk loopt ook in het weekend door. Bijvoorbeeld gasten die aankomen moeten binnen 24 uur bij immigratie gemeld worden. Dus meestal werk ik zaterdags en zondags ook nog even. Gert en ik lopen allebei met een extra telefoon en zijn 24/7 oproepbaar.  (betekent overigens niet dat we er nooit uit kunnen hoor)

Tot slot

Ik voel me erg op mijn plek hier. Geniet van een duidelijke taak en het contact met mensen. Het is fijn om dienend ( misschien een beladen woord) bezig te zijn. Het is leuk om dingen te bedenken die iets toevoegen voor onze mensen om met nog meer plezier hun werk te doen.

God geeft Zijn genade in overvloed, zodat u niet alleen zelf alles krijgt wat nodig is, maar het ook royaal met anderen kunt delen ( 2 Korinthiërs 9:8)

In de Message (een Engelse Bijbelvertaling) staat het zo: “God can pour on the blessings in astonishing ways so that you are ready for anything and everything, more than just ready to do what needs to be done”.

Hartelijke groet,

Marjo en Gert

PS: 11 maart hopen we weer terug te komen naar Nederland. Voor een paar maanden.

Wil je ons ontmoeten en meer horen over ons werk:  Zondagavond 29 maart houden we een presentatieavond         in onze thuisgemeente in Emmeloord, VBG De Fontein, Wilgenlaan 4. Koffie staat klaar vanaf 19:30 uur.

Ons 3e jaar in Thailand is begonnen.

Ons 3e jaar in Thailand is begonnen.

De start

We hebben de draad weer snel opgepakt. Mede door ons huis, een auto en de vele activiteiten. Een domper was wel dat er voor ons huis een groot hek om een stuk land was geplaatst. Hierdoor zitten we wat opgesloten. In Nederland zou zoiets niet kunnen, maar hier kan het allemaal. Wat planten en bloemen fleuren nu het hek op. We kunnen niet anders dan ons er bij neerleggen. We zijn gast in Thailand!

ons huis rechts, middelste gebouw Mekong, waar we werken

Ons werk

Marj0

De dagen zitten erg vol. Met de taalstudie 4 uur in de week en zelfstudie 4 uur. Maat is de naam van mijn nieuwe Thaise lerares. Ze is nog erg jong, 29, het contact is erg goed, vriendschappelijk. Het overnemen van de managers job vraagt ook de nodige tijd. Na de Kerst moet ik het alleen doen. Dat houdt van alles in. Van boekingen doen voor het gastenverblijf tot grote boodschappen doen voor het hele centrum ( zie je me al in een oude truck rijden), trainingen faciliteren en instructies voor de schoonmaaksters. Organiseren van gezamenlijke koffiepauzes met fruit en koek (vaak zelf gebakken) 3x in de week. Helpen in het andere gastenverblijf als de managers dat nodig hebben. Verder de nodige bezoeken, bidstonden, culturele uurtjes om meer te leren over de Thaise gebruiken. De dagen vliegen voorbij. Natuurlijk ook met het nodige face timen met de kinderen, familie en vriendinnen!!

Gert

Naast de lopende medische zaken heb ik wat tijd voor andere zaken.  Recent is daar werk op de medische faculteit bijgekomen. Waar ik erg blij mee ben!  Ik ben betrokken geraakt bij een programma voor het begeleiden van afgestudeerde artsen die zich willen bekwamen in medisch Engels.  Ik help mee bij de afdeling Family Medicine, zeg maar een soort huisartsgeneeskunde. We trekken wekelijks een paar uur met elkaar op.  Het doel is om op een behoorlijke manier een consult te voeren in het Engels.  Verder willen ze graag leren om een praatje te houden voor collega’s (bijvoorbeeld het presenteren van een onderzoek of patiënten casus).  Of het schrijven van een Engelse samenvatting voor een research paper. De kennis van de Engelse taal is meestal wel redelijk, maar het zelf vormen van zinnen…. En vooral een goede uitspraak leren.Dit (vrijwilligers-)werk wordt door de universiteit erg gewaardeerd.  O ja, we bieden dit aan met zo’n 20 man/vrouw binnen zo’n 10 verschillende vakgroepen.

Hoe gaat het met ons?

We voelen ons meer thuis en het leven hier krijgt een zekere routine. We hebben een fijn stel mensen ontmoet in de kerk. Echte vrienden zijn het. We ontmoeten ontzettend veel mensen. Soms een beetje te veel. Dan doe ik maar een stapje terug. Toch merken we dat de zendelingen van OMF ons meer vertrouwen geven. Dat is fijn voor beide kanten. We genieten allebei erg van de (OMF-}kinderen en worden of opa en oma of oom en tante genoemd. We horen vaak terug dat ouders het fijn vinden als er stabiele oudere personen zijn in het leven van hun kinderen hier in Thailand. Voor mij is het nog zoeken naar een evenwicht tussen de hele dag aan het werk zijn en ook een paar uurtjes rust. We worden een dagje ouder. We hebben, op aanraden van OMF-Nederland, een training gevolgd, waarbij we terugkeken op de afgelopen 2 jaar. Hoe is dat gegaan en waar moeten we iets veranderen. Erg goed. We zijn dankbaar voor wat we allemaal mogen horen en zien wat God aan het doen is. Het maakt ons klein en houdt ons afhankelijk van God.

training

 

Berg en Dal

De reis

Mid-november. Al weer snel na onze terugkomst in Chiang Mai maakten we ons klaar voor een bezoek aan een land dat we om veiligheidsredenen Berg en Dal noemen. Zoals bekend proberen we in de loop van de tijd alle mensen van onze organisatie te bezoeken. Voor zover mogelijk dan.

Berg en Dal stond ook op ons lijstje. Door de enorme afstanden waren we blij dat we in elk geval twee teams konden bezoeken in het noorden. Waaronder een team in de hoofdstad.  Voor de geïnteresseerden: eerst een korte binnenlandse vlucht. Overnachten. Volgende morgen met taxi naar de grens. Formaliteiten. Visa regelen. Verder over een enorm brede rivier. Lunchen. Naar het vliegveld. In een klein propellervliegtuig een half uurtje vliegen over de bergen. (NB: enige vlucht van de dag; enige vlucht daarheen sowieso). Toen nog kwartiertje rijden tot de plaats van bestemming. We waren te gast bij een zeer gastvrij ouder echtpaar. Oude rotten in het vak, die al vele jaren in Berg en Dal woonden. Mensen met een hart voor het land en de mensen die er wonen. Mensen met een bijzonder levensverhaal.  Vooral de ervaringen van hem, gevangen genomen tijdens de Vietnam-oorlog, tarten elke beschrijving. Als jong zendeling gevangen genomen door de Vietnamezen. Te voet door honderden kilometers oerwoud over de beruchte Ho Chi Minh-route. Vele malen de dood in de ogen gekeken. Door de genade van God vele malen gered (zoals hij zelf getuigt) en na 5 maanden vrijgelaten. Deze man is later samen met zijn vrouw, na jaren in Thailand gewerkt te hebben, naar Berg en Dal gegaan toen dat land weer een beetje openging voor buitenlanders.

internationaal vliegveld

Het land

Berg en Dal is helaas nog steeds één van de armste landen van Azië. Scoort hoog op analfabetisme, armoede, moeder- en kindsterfte. Medische zorg is ronduit slecht te noemen. Behalve in de hoofdstad wellicht waar een paar redelijk goeie ziekenhuizen zijn. Dit heeft niet zozeer te maken met de kwaliteit van opleiding van de artsen en andere hulpverleners. Meer met alle zaken die zo vanzelfsprekend zijn in westerse landen. Denk aan goed voedsel, schoon water, simpele medische kennis bij de Lao zelf. Hierdoor zijn veel mensen al ondervoed en/of verzwakt. Nog voordat ze medische hulp zoeken.  Tel daarbij op de vaak eenzijdige of gevaarlijke adviezen die ze krijgen van de lokale sjamanen en/of andere medicijnmannen. Plus de gebrekkige infrastructuur en het gebrek aan communicatie tussen hulpverleners. Dus, voordat iemand de nodige hulp krijgt (als die er al is)……

De bevolking

Vele, vele jaren is de gemiddelde Berg en Daller onderdrukt en uitgebuit geweest. Vanaf de 19e eeuw door een koloniale macht. Niet bepaald geliefd. Later door de Japanners. Nog minder geliefd. En daarna werd het land een communistische staat. Min of meer geregeerd door buurlanden.  Wat ik van de situatie begrijp is dat 95% van het geld en de rijkdom in Berg en Dal verdeeld is onder 5% van de bevolking.  Corruptie viert hoogtij. Nog meer dan in andere landen lijkt het.  En de bevolking? Vooral afhankelijk. En veelal passief.  Vragen stellen is gevaarlijk en ook hun animistische achtergrond helpt daar niet bij. Veranderingen zijn verdacht. Maak de geesten niet boos. Toch, de bevolking maakt over het algemeen een vriendelijke indruk.

En nog iets.

Wat op ons een grote indruk achtergelaten heeft is het volgende: op een gegeven moment werden we rondgeleid in een school. Deels gerund door genoemde mensen. Op de bovenverdieping was een ruimte waar een heel aantal kasten stonden met boeken. Meest dunne exemplaren waaronder veel kinderboeken. Tot onze verbazing was dit de bibliotheek, Tot onze stomme verbazing was dit een van de grootste bibliotheken in het land met wel 1500 titels!

Waar zijn de uitgevers, waar zijn de schrijvers? Waar zijn de leerboeken?

bibliotheek

Christenen

Berg en Dal is een land met weinig christenen.  Maar wel met veel broeders en zusters waar we trots op moeten zijn. Dappere mensen vaak die niet bang zijn hun mond open te doen. Tegen autoriteiten als het moet. Die niet meedoen aan spelletjes zoals het betalen van geld aan leraren, om goeie cijfers of zelfs hele diploma’s te halen. Om boetes af te kopen. Mensen die bereid zijn kansarmen een kans te geven. Onderwijs, een baan.  Mensen die het evangelie van Jezus brengen op plekken waar het nog nooit geweest is. Niet zelden letterlijk levensgevaarlijk. Voor wie zich aangesproken voelt: bidt voor de dappere, kleine, maar rap groeiende kerk van Berg en Dal.

Kerst in Thailand

Er zijn hier vele kerstactiviteiten. We gaan weer kerstliederen zingen in een ziekenhuis met mensen uit onze kerk. De organisatie waar Gert op de universiteit mee werkt, organiseert een kerstlunch voor de dokters en universiteitsstaf. Met het Thaise veld en het Mekong veld (ik hoop dat die termen al een beetje vertrouwd worden) vieren we natuurlijk ook Kerstfeest. De komende weken zijn voor mij ook de laatste inwerkweken als manager. Ik vind het wel spannend. Er is zoveel om aan te denken. En we krijgen bezoek met Kerst. Onze Miriam en Michaël komen voor 10 dagen langs.

Kerst: een feest van hoop en verwachting! We bidden jullie die hoop en verwachting toe, voor de komst van de Here Jezus. Hij is het middelpunt van ons leven! Willen jullie meebidden dat vele Thaise mensen die verlossende Boodschap mogen horen en aannemen?

Belangrijke data (voor de liefhebbers)

12-12 Kerstlunch Gert op de universiteit

13-12 Kerst evangelisatie actie/musical van onze kerk (bij de golfclub in Chiang Mai)

20-12 Kerstliederen zingen in het ziekenhuis

23-12 tot 2-01 Miriam en Michaël op bezoek

3-01 tot 6-01 Medische klinieken voor de Shan vluchtelingen

17-01 tot  …. Hans en Marian Jansen van onze TFT komen op bezoek

20-01 tot 22-01  mannenconferentie van Thaise veld (Gert)

Bedankt

Aan het einde van dit jaar 2019 willen we iedereen bedanken, die ons op wat voor manier dan ook gesteund heeft. Heel erg bedankt. Sámen werken en bouwen aan het koninkrijk van God, ook in 2020. Zo belangrijk. Gods zegen, liefde en vrede in het komend jaar gewenst.

 

NB: Vanaf 12 maart 2020 zijn we voor een paar maanden in Nederland. Als u/jullie graag persoonlijk iets willen horen over ons werk in Thailand en omliggende landen in uw/jullie kerk of op een andere andere gelegenheid, dan zouden we dat erg fijn vinden. Neem dan contact op met onze TFT.

 

 

 

 

Begint het nu echt?

Begint het nu echt?

Intro…

Voordat we weer afreizen naar Thailand een update vanuit Urk, Nederland.

Op 4 oktober hopen we weer aan te komen in Chiang Mai.

Voor het derde jaar alweer.  Ditmaal naar een bekende (eigen) huurwoning. Met een eigen auto voor de deur. Voor de belangstellenden: een Nissan March.  (Een auto die ik niet één keer gezien heb in de tijd in NL.) Ja, het is er eindelijk van gekomen. Bij mijn afscheid als huisarts op Urk 2 1/2 jaar geleden konden mensen al doneren voor een auto(otje) in Thailand.  Maar tot nu toe konden we altijd een auto van iemand anders lenen. Meest van iemand die met verlof was.  Maar nu…..! Karren maar. En… met een Thais rijbewijs!  Nog bedankt alle gevers van toen. ♥♥

Wat jullie kunnen verwachten van deze update:

Nou, een korte terugblik op de belevenissen van de afgelopen maanden. Met als hoogtepunt de bruiloft van onze derde dochter Irene met haar Tobias.  En, wat staat ons te wachten in de komende 5+ maanden?

Hé, een nieuwe opzet van de nieuwsblog.? Met dank aan Roos, onze schoondochter.

 

Wat staat ons te wachten?

Na 2 jaar Thailand zijn we gewend aan een heleboel zaken. We weten waar we terecht komen. De reis is vertrouwd.

In het vliegtuig stappen is inmiddels al zo gewoon als in een bus stappen.  De mensen zijn vertrouwd. Wat werk betreft kennen we het klappen van de zweep.  Maar toch kijk ik naar dit komend half jaar wel als een periode waarin we gaan ervaren wat het is om in Thailand te leven.  De nieuwigheid is eraf. We komen denk ik in een fase van volhouden terecht. Als dit het is (en dat geloven we nog steeds) dan moeten we er nu voor gaan. Plannen moeten concreter worden. Werk duidelijker. En hoe gaan we wortel schieten? Bijvoorbeeld in andere verbanden, zoals kerk, vereniging et cetera.

Maar misschien is dat iets te optimistisch in een voortdurend veranderende omgeving.  Ons werk/ onze werkzaamheden veranderen nog steeds. Mensen die we nog maar net goed en wel kennen en vertrouwd mee raakten zijn inmiddels weer weg (dag Mandisa, dag Betsy en Don). En ook voor het komende jaar weten we al van een aantal die komen en gaan.

Marjo was begonnen als assistent manager van het gastenverblijf van OMF in juni. Daar moet ze haar weg nog in vinden.  Nu is echter wel de manager zelf (een Thaise) in verwachting en zal dus zeer waarschijnlijk langere tijd wegblijven.

Ik, Gert, heb contacten gekregen aan de medische universiteit ter plaatse.  En begin binnenkort met het begeleiden/ opleiden van medisch studenten en afgestudeerde artsen.  Ik wil hen helpen met het onder de knie krijgen van medisch Engels. Denk aan het voeren van consulten en het voorbereiden en houden van presentaties (in het Engels) voor collega’s. Dit lijkt me bijzonder leuk.  En is een welkome afwisseling van het andere werk. Daarnaast biedt het natuurlijk uitstekende mogelijkheden om bekend te raken in het medische wereldje in Chiang Mai. Dat is altijd van belang i.v.m. mijn taak om mensen te adviseren bij het vinden van goede zorg.

De taalstudie gaat ook weer opgepakt worden. Ben benieuwd hoe dat weer gaat. Tot nu toe heb ik er nog niet veel van terecht gebracht moet ik eerlijk zeggen.

Enfin, we zien uit naar deze nieuwe periode.

Bruiloft

Op 13 september was het zover.  Irene werd ’s morgens opgehaald door een man die diep onder de indruk was van zijn aanstaande. (en terecht; laat het niet anders worden!) En ’s avonds waren ze man en vrouw voor de wet en de kerk. Een heerlijke, warme en feestelijke dag. Een fantastisch begin van iets heel moois.  Inmiddels wonen ze in een klein, maar leuk appartement in Arnhem. Irene is begonnen als logopediste in en rond Apeldoorn. En Tobias begon recent aan het laatste jaar van zijn masteropleiding natuurkunde bij een bedrijf in Nijmegen. 

Natuurlijk kwam onze Hester (even) voor de bruiloft uit Honduras.  Extra genieten van het feit dat we weer es allemaal bij elkaar waren. 

Verdere terugblik

Deze twee maanden zijn natuurlijk omgevlogen. Niet in het minst door de bruiloft. Ik heb weer aardig wat gewerkt. Meest 2-3 dagen per week. En met enige regelmaat een avond- en/of nachtdienst. Dat blijft leuk.  En nuttig. En het brengt nog wat geld in het laatje.

Presentaties hebben we niet zo veel gegeven deze periode. We vinden het erg leuk om te doen allebei. maar van te voren levert het altijd stress op.

presentatie op een wijkavond in de Poort op Urk

Hadden we al verteld dat we voorlopig blijven wonen waar we nu wonen op Urk!?

Het Urker volkslied zegt over Urk “die er is die blijft er al”.  Laat aan duidelijkheid niets te wensen over.

Voorlopig willen we dit ons thuis blijven noemen in NL.  Ergens anders naar toe? Waar dan? Dichter bij de kinderen? Maar die hebben ook geen super-vaste verblijfplaats. En we kennen natuurlijk niemand in een andere plaats. En de koelkast staat niet vol wanneer we terugkomen. En er steekt niemand een hoofd om de hoek. Nee, we stellen het netwerk op Urk wel erg op prijs! dus die beslissing is (voorlopig) genomen.

Tussen de bedrijven door hadden we gelukkig nog even de mogelijkheid een korte break in te lassen. (Agenda vrijwel vol, bijna vergeten!) We zijn naar Zuid- Limburg geweest met een stel goeie vrienden.  Jullie wisten dat Marjo en ik elkaar in Maastricht ontmoet hebben? Tijdens onze studie? Een prachtig stukje Nederland met vele herinneringen dus. Prachtig weertje erbij.  Heerlijk!

En dan afscheid nemen. De meesten hebben we alweer gehad. Af en toe komt er nog iemand dag zeggen. Op Schiphol zien we Irene nog.  ’t Went en toch niet. Juist afgelopen weken zijn een heel aantal mensen in onze familie- en vriendenkring er slecht aan toe, lichamelijk. Door een zwaar ongeluk, door een ernstige ziekte en ga zo maar door.  Liefst blijven we dan een beetje in de buurt. Stel je voor dat… En wat kunnen we (niet) betekenen wanneer we in Thailand zijn? Dit maakt het er niet gemakkelijker op ver weg te zijn. Maar uiteraard is het vele malen zwaarder voor de direct betrokkenen.

Mag ik afsluiten met de trouwtekst van Irene en Tobias:                                                                                                                               “Wij hebben lief omdat God ons eerst heeft liefgehad” (1 Joh. 4: 19).